side-area-logo

Fizjoterapia dorosłych

Fizjoterapia dorosłych

Rehabilitacja jest często jedyną szansą na przywrócenie pełnej lub możliwej do osiągnięcia sprawności fizycznej i psychicznej u pacjentów urazowych, z przewlekłymi schorzeniami układu ruchu oraz neurologicznymi.

Proces rehabilitacji uwarunkowany wiekiem, zmieniającymi się procesami biologicznymi ma nieco inny charakter. Dopiero po zbadaniu faktycznego stanu zdrowia pacjenta, określeniu wskazań i przeciwwskazań jak również od Państwa indywidualnych potrzeb i oczekiwań terapeuta określa i planuje proces terapii.

Rehabilitacja ortopedyczna dorosłych

Rehabilitacja ortopedyczna to proces przez który pacjent jest przeprowadzony od zgłoszenia urazu, bólu w układzie ruchu do momentu uzyskania pełnej sprawności fizycznej, zawodowej i sportowej.
Metodami wykorzystywanymi w rehabilitacji ortopedycznej są: terapia manualna, wzmacnianie mięśni oraz kształtowanie propriocepcji, równowagi i koordynacji.
Zwrócić należy także uwagę na trening funkcjonalny, przeprowadzany w końcowej fazie rehabilitacji, który wpływa na poprawę wykonywanych czynności życia codziennego, zawodowego, rekreacyjnego lub sportowego w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta.

Przykładowe jednostki chorobowe:
• Złamania
• Skręcenia
• Zwichnięcia
• Naderwanie i zerwanie mięśni, ścięgien, więzadeł, torebki stawowej
• Endoprotezy

Rehabilitacja neurologiczna dorosłych

Choroby lub urazy układu nerwowego potrzebują systematycznej i możliwie jak najwcześniejszej rehabilitacji. Fizjoterapia u chorych neurologicznie zapobiega utrwalaniu się ruchów i mechanizmów patologicznych oraz pozwala na ukierunkowane nabycie kompensacji i włączenie mechanizmów samoregeneracji.
Podstawowym problemem wśród pacjentów są zaburzenia funkcji czynności dnia codziennego i na ten aspekt kładziemy największy nacisk w terapii.

Przykładowe jednostki chorobowe:
• Urazy czaszkowo-mózgowe
• Urazy rdzenia kręgowego
• Udar mózgu
• Stwardnienie rozsiane
• Stwardnienie zanikowe boczne
• Dystrofie mięśniowe
• Rdzeniowy zanik mięśni
• Porażenia mózgowe
• Choroba Parkinsona
• Polineuropatia i uszkodzenia nerwów obwodowych

Rehabilitacja zespołów bólowych kręgosłupa

Ból kręgosłupa jest najczęstszym problemem, z jakim pacjenci zgłaszają się na fizjoterapię. Obecnie w literaturze podaje się, że około 60-90% społeczeństwa (zarówno dorośli jak i dzieci) uskarżają się na ból w okolicy kręgosłupa. Około 90% objawów bólowych mija samoczynnie w przeciągu 6 tygodni ze względu na zdolność naszego organizmu do regeneracji oraz wytworzonych kompensacji. Jednak brak bólu nie świadczy o tym, że problem zniknął. Przyczyna nadal istnieje. Średnio u 70% objawy bólowe wracają w przeciągu 12 miesięcy. Dodatkowo każdy następny incydent jest poważniejszy i niesie ze sobą coraz to silniejsze kompensacje (np. skrócenie jednej strony tułowia, zmiana sposobu chodu).

Objawy, które mogą być sygnałem zmian w obrębie kręgosłupa:
• Ograniczenie ruchomości w obrębie kręgosłupa, miednicy i bioder
• Ostry ból w jednym miejscu kręgosłupa
• Ból opasujący tułów
• Ból mięśniowy
• Bóle, zawroty głowy, szum w uszach, problemy z przełykaniem
• Ból promieniujący do kończyny (do pośladka, uda, stopy lub barku, łokcia, nadgarstka)
• Uczucie mrowienia, cierpnięcia lub zaburzenia czucia w obrębie kończyn
• Ból w obrębie mostka lub promieniujący po żebrach

Rehabilitacja po urazach stawu skokowego, kolanowego, biodrowego

Najczęstszym mechanizmem urazu stawów kończyn dolnych jest nadwyrężenie struktur podczas uprawiania jakieś aktywności fizycznej. W fazie ostrej czyli bezpośrednio po urazie powinno zastosować się zasadę RICE:

Rest Odpoczynek

Ice Ochłodzenie

Constipation Ucisk

Elevation Uniesienie

Fizjoterapeuta już w stanie ostrym jest w stanie określić jakie struktury zostały uszkodzone, w razie wątpliwości wysyła na dodatkowe badania (RTG, USG), tak aby już po 3 dniach (w fazie podostrej) można było intensywnie rehabilitować pacjenta i jak najszybciej odzyskać jego pełną sprawność.

Rehabilitacja po urazach barku, łokcia, nadgarstka

Najczęstszym urazem barku jest tzw. zespół bolesnego barku. Pod nazwą tą kryć się może wiele schorzeń, takich jak: uszkodzenie ścięgien mięśnia podgrzebieniowego, nadgrzebieniowego, podłopatkowego i obłego mniejszego oraz wystąpienie ciasnoty podbarkowej (tarcie kaletki podbarkowej o wyrostek barkowy). Bardzo ważne jest zdiagnozowanie jaka konkretnie struktura została uszkodzona i w jakim stopniu, od tego będą zależały efekty i czas leczenia. Rehabilitacja zespołu bolesnego barku często polega na wykonywaniu jedynie fizykoterapii (laser, magnetoterapia..), która walczy jedynie z objawami czyli bólem. Natomiast aby uzyskać pełną sprawność w stawie konieczna jest praca z przyczyną, a więc wykonywanie terapii manualnej, aby odzyskać pełny zakres ruchu oraz wzmacnianie uszkodzonych struktur i przywrócenie stabilności w barku.

Łokieć tenisisty i golfisty to najczęstszy problem dotyczący łokcia. Łokieć tenisisty jest to zapalenie i uszkodzenie mięśni prostowników przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Charakterystycznymi objawami są: ból po zewnętrznej stronie łokcia oraz ból przedramienia. Łokieć golfisty natomiast dotyczy stanu zapalnego i uszkodzenia mięśni zginaczy przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej i objawia się bólem po wewnętrznej stronie łokcia oraz bólem w przedramieniu. Warto wiedzieć, że nazwy obu schorzeń są wyłącznie zwyczajowe i to, że nie gra się w golfa ani w tenisa nie świadczy o tym, że problem nas nie dotyczy.

Rehabilitacja w obu schorzeniach polega głównie na wykonywaniu terapii manualneji fizykoterapii (zwłaszcza krioterapii). Nadgarstek jest częstym miejscem urazów sportowych (koszykówka, siatkówka). Rehabilitacja w takich przypadkach zwykle jest dość szybka i efektywna. Ważne jest później wykonywanie w domu przez pacjenta ćwiczeń wzmacniających, tak aby nie dopuścić do kolejnej kontuzji. Natomiast znacznie trudniejsza do leczenia jest cieśń nadgarstka. Jest to ucisk na nerw biegnący przez kanał nadgarstka. Pacjent zgłaszający się dość wcześnie z problemem ma dużą szansę na skuteczność leczenia zachowawczego czyli rehabilitację wspomaganą lekami. Natomiast zaniedbana cieśń nadgarstka nadaje się często już tylko na zabieg operacyjny, po którym konieczna jest fizjoterapia, aby przywrócić sprawność ręce.

Rehabilitacja po urazie rdzenia kręgowego

Głównym celem rehabilitacji u pacjentów z uszkodzonym rdzeniem kręgowym jest przywrócenie utraconych funkcji oraz kompensację funkcji, których odzyskanie nie jest już możliwe. Poziom oraz rozległość urazu rdzenia będą indywidualnie określały cele i funkcje nad którymi będzie pracował pacjent w procesie rehabilitacji. Wykonuje się m.in. ćwiczenia stabilizacyjne, równoważne, koordynacyjne, pobudzające czucie głębokie i powierzchownę, ale przede wszystkim pracuje się z pacjentem nad funkcjami życia codziennego np.: przesiadanie się, mycie, ubieranie, jedzenie, chód, nauka jazdy na wózku oraz funkcjami przystosowującymi do powrotu do pracy zawodowej.